بی اختیاری مدفوعی

 

بی اختیاری مدفوعی چیست؟

به اختلال در کنترل دفع گاز یا مدفوع، بی اختیاری مدفوعی میگویند.خفیف ترین فرم آن از اختلال دفع خفیف در کنترل گاز شروع و در نهایت شدیدترین آن شامل عدم توانایی در دفع مدفوع سفت میباشد. اما  به دلیل احساس خجالت، بسیاری از افراد مبتلا به این مشکل، مراجعه نمیکنند.شیوع آن حدود 12-14 درصد افراد جامعه است.

چه  عواملی منجر به بی اختیاری مدفوعی میشود؟

دلایل بسیاری وجود دارد اما یکی از شایع ترین علل، آسیب های حین زایمان است.این آسیب میتواند به عضلات کنترل کننده ی مقعدی یا اعصاب مربوط باشد.

نکته ی مهم: میزان آسیب مقعدی حین زایمان طبیعی نسبت به زایمان سزارین اگرچه بیشتر دیده میشود اما میزان بی اختیاری مدفوعی در هر دو گروه بعد از چند سال مساوی است.اما به هیچ وجه توصیه نمیشود که یک خانم صرفا جهت پیشگیری از بی اختیاری مدفوعی، سزارین بشود.

از علل دیگر بی اختیاری مدفوعی آسیب های این ناحیه به دلیل تصادفات و نیز اعمال جراحی مقعدی مثل جراحی آبسه و فیستول و هموروئید و ... است.نیز از عوامل دیگر، آسیب های نخاعی مثل جابجایی دیسک کمری و بیماری های عصبی مثل دیابت و ام اس و سکته های مغزی را میتوان نام برد.

افتادگی روده (پرولاپس) هم از عوامل دیگر ایجاد بی اختیاری مدفوعی است.اگر بی اختیاری با خونریزی از مقعد یا اسهال همراه است ممکن است نشانه ی بیماری التهابی روده(کولیت) تومور های روده یا پرولاپس روبه رو باشد.

علت بی اختیاری مدفوعی چطور تشخیص داده میشود؟

با مشورت با متخصص کولورکتال و معاینه، ابتدا نوع و شدت بی اختیاری مدفوعی و میزان تاثیر آن روی کیفیت زندگی شما، مورد بررسی قرار میگیرد.با گرفتن سوابق پزشکی توسط پزشک، بسیاری از علل بی اختیاری مدفوعی مشخص میشود. مثلا سابقه ی نحوه ی زایمان یک خانم بسیار مهم است.از جمله زایمان های متعدد،  به دنیا آمدن نوزاد با وزن بالا،  زایمان با وسیله(فورسپس) و ایجاد برش وسیع حین زایمان از عوامل خطر ساز است.با انجام معاینه دقیق ناحیه ی مقعد، پزشک به وضعیت عملکرد عصب و عضلات مقعدی پی میبرد.انجام سونوگرافی از داخل مقعد یکی از ابزار های بسیار مهم جهت تعیین نوع و میزان آسیب به عضلات مقعدی است.همچنین از ابزار دیگر تشخیص میتوان به مانومتری اشاره کرد.با این روش با اندازه گیری فشار داخل مقعد، عملکرد این عضلات بررسی میشود.با گرفتن نوار عصب مقعدی عملکرد این عصب تعیین میشود.

 

روش های درمان بی اختیاری مدفوعی:

1- تغییر رژیم غذایی

2- دارو های ایجادکننده یبوست

3- ورزش های تقویت کننده ی عضلات کف لگن

4- فیزیوتراپی

5- ترمیم جراحی عضلات توسط جراح کولورکتال

6-کاشت اسفنکر مقعدی مصنوعی

7- تحریک شبکه ی عصبی ساکرال      

8- ایجاد مقعد جدید با استفاده از عضلات ناحیه ی باسن یا ران

9- ایجاد استومی

موارد خفیف بی اختیاری مقعدی اغلب با تغییر رژیم غذایی، استفاده از دارو های ایجاد کننده ی یبوست و نهایتا انجام فیزیوترپی های تخصصی عضلات مقعدی وکف لگن قابل کنترل است.اگر بیماری به دلیل اسهال های مکرر مبتلا به نشت مدفوع است (مثل انواع کولیت) با کنترل و درمان کولیت، بی اختیاری مدفوعی را نیز میتوان کنترل کرد. آسیب های عضلات مقعدی با عمل جراحی قابل درمان است.در موارد بسیار شدید که هیچ یک از موارد فوق موثر نباشد، میتوان از اسفنکتر مقعدی مصنوعی با استفاده از عضلات ران یا باسن کمک گرفت.در نهایت اگر هیچکدام از موارد فوق به دلیل آسیب شدید عصب یا عضله امکان پذیر نباشد با گذاشتن انتهای روده بزرگ به خارج شکم(استومی) میتوان به بهبود کیفیت زندگی بیمار کمک کرد.

 




زگیل مقعدی

 

زگیل مقعدی ( کوندیلوما)

زگیل مقعدی (کوندیلوما) چیست؟

این بیماری که در پوست اطراف مقعدو داخل کانال مقعدی و نیز زیر پوست اطراف ناحیه ی تناسلی دیده میشود به صورت برجستگی های زگیل مانند که ابتدا با سایز کوچک و بعدا رشد کرده و بزرگ تر میشوند، قابل تشخیص است. این بیماری معمولا با درد همراه نیست اما در بعضی بیماران با خارش ، سوزش و خونریزی و خروج ترشح از مقعد یا احساس وجود توده در مقعد همراه است.

علت زگیل مقعدی چیست؟

این بیماری توسط ویروس( HPV ) ایجاد و با تماس مستقیم از فردی به فرد دیگر منتقل میشود. این بیماری جزء بیماری های آمیزشی به حساب می آید.

آیا این زگیل حتما باید برداشته شود؟

بله. چون در غیر این صورت تعداد و اندازه ی آنها افزایش میابد و نیز ریسک ابتلا تبدیل شدن به سرطان دارد.

درمان های زگیل مقعدی:

اگر اندازه ی زگیل ها کوچک ، تعداد آنها کم و محدود به پوست اطراف مقعد باشد میتوان با دارو های موضعی آنها را درمان کرد. اما اگر تعداد زیاد و اندازه بزرگ داشته باشند بهترین روش درمان، جراحی است.

چه مدت بعد از جراحی میتوان به زندگی روزمره باز گشت؟

بستگی به آستانه درد بیمار دارد.بیمار بین 1تا چند روز بعد ازعمل میتواند به کار خود برگردد.

آیا با یک بار درمان، مشکل به کلی برطرف میشود؟

حدود 40 درصد بعد از یک بار درمان احتمال عود بیماری وجود دارد.چون ویروس زنده در بافت های به ظاهر سالم باقی میماند و ممکن است چند ماه بعد خود را به صورت زگیل جدید نشان دهد.گاهی اوقات به 2-3 بار درمان (دارویی یا جراحی) نیاز است.

درمان زگیل مقعدی معمولا چقدر طول میکشد؟

بیمار چندین ماه پس از برداشتن زگیل مقعدی، به طور متناوب باید توسط پزشک معالج ویزیت شود.

راه پیشگیری از ابتلا به زگیل مقعدی چیست؟

چون این بیماری از طریق تماس جنسی با افراد آلوده ایجاد میشود بهترین راه پیشگیری ، پرهیز از تماس با افراد آلوده و پرخطر است. لازم به ذکر است که گاهی اوقات، برخی افراد حامل ویروس هستند اما در ظاهر علامتی ندارند.

 

زگیل مقعدی   زگیل مقعدی   زگیل مقعدی




سرطان روده بزرگ

 

سرطان کولون (روده بزرگ) و رکتوم (انتهای روده ی بزرگ) دومین سرطان شایع است و سالیانه یک میلیون نفر در دنیا به آن مبتلا میشوند.نکته ی مهم این است که این بیماری قطعا قابل درمان است اگر به موقع تشخیص داده شود

 

چه کسی در معرض خطر ابتلا به سرطان کولون و رکتوم است؟

بیش از 90 درصد این بیماری در سن بالای 50 سال دیده میشود.لذا ریسک ابتلا به این بیماری در 10 سال 2 برابر میشود.علاوه بر سن، عوامل خطر ساز دیگر نیز وجود دارد، مانند:سابقه ی فامیلی مثبت ابنلا به سرطان یا پولیپ، ابتلا به بیماری های التهابی روده، ابتلا به سرطان سایر ارگان ها بخصوص رحم و پستان.

این بیماری چگونه شروع میشود؟

غالب سرطان های کولون و رکتوم از یک پولیپ خوش خیم منشا میگیرند.پولیپ ها که یک توده برجسته ی قبل از سرطان هستند در مدت 10 سال سایزشان افزایش یافته و بدخیم میشوند. برداشتن پولیپ های خوش خیم یک وجهه طب پیشگیری است که واقعا موثر است.

علائم سرطان کولون و رکتوم چیست؟

شایع ترین علامت خونریزی از مقعد و تغییر اجابت مزاج (اسهال یا یبوست) است.درد شکم و کاهش وزن اغلب در مراحل انتهایی و شدید بیماری دیده میشود. متاسفانه بسیاری از پولیپ ها و سرطان های کولون و رکتوم در مراحل اولیه بدون علامت هستند.بنابر این افراد بدون علامت وقتی به سن 50 میرسند بهتر است تحت معاینه و روش های تشخیص سرطان کولون و رکتوم قرار گیرند.

چندین روش برای تشخیص این سرطان وجود دارد که شامل: معاینه مقعد با انگشت، تست وجود خون در مدفوع، کولونوسکپی و عکس رنگی روده هاست.افرادی که اقوام درجه یک آنها (پدر، مادر، خواهر، برادر) قبلا به سرطان کولون و رکتوم مبتلا شده اند، در سن 40 سالگی یا 10 سال زودتر از فرد مبتلا، باید کولونوسکپی را انجام دهند.

سرطان کولون و رکتوم چطور درمان میشود؟

درمان قطعی این بیماری جراحی است. در بعضی شرایط علاوه بر جراحی، رادیو تراپی و شیمی درمانی هم نیاز است. اگر سرطان در مراحل اولیه تشخیص و درمان شود، بیمار  80-90 درصد از طول عمر عادی برخوردار خواهد بود.اگر بیماری در مراحل پیشرفته تر تشخیص داده شود میزان موفقیت درمان به کمتر از 50 درصد میرسد.

آیا سرطان کولون قابل پیشگیری است؟

بله. سرطان های کولون و رکتوم قابل پیشگیری است و مهم ترین راه پیشگیری آن انجام تست های غربال گری (بیمار یابی) است.بهترین روش پیشگیری انجام کولونوسکپی است که در افراد با ریسک معمولی از سن 50 سالگی شروع و در صورت نداشتن مشکل هر 10 سال یکبار تکرار میشود. با کولونوسکپی پولیپ های کولون که عامل اصلی بروز سرطان هستند تشخیص داده میشود و با برداشتن پولیپ ها ریسک سرطان از بین میرود.

از عوامل دیگر پیشگیری از سرطان روده ی بزرگ (کولون) رعایت نکات تغذیه ای است. مهم ترین عوامل تغذیه ای خطرساز ابتلا به سرطان کولون و رکتوم، مصرف چربی ها بخصوص نوع حیوانی، مصرف گوشت قرمز (بخصوص به صورت کباب شده) و سیگار و الکل است.اما مصرف فیبر، سبزیجات ، میوه ها و کلسیم از عوامل محافظت کننده در مقابل این سرطان هستند.

و نکته ی آخر: افراد در صورت بروز 3 علامت تغییر اجابت مزاج (اسهال یا یبوست)، درد های شکمی و یا دفع خون از مقعد حتما به پزشک متخصص گوارش یا جراح کولورکتا ل جهت ارزیابی مراجعه نمایند.

سوال آخر: آیا هموروئید منجر به سرطان میشود؟

خیر. اما چون هموروئید علائم مشابه به علائم سرطان بصورت خونریزی از مقعد ایجاد میکند،لذا هر بیمار مبتلا به هموروئید از نظر وجود همزمان سرطان کولون و رکتوم باید توسط پزشک (ترجیحا جراح کولورکتال) مورد معاینه قرار گیرد. 

 

پیگیری بعد از عمل جراحی سرطان کولون و رکتوم

 

چرا بعد از جراحی سرطان کولون و رکتوم نیاز به پیگیری است؟

جراحی موئثر ترین درمان سرطان کولون و رکتوم است.حتی زمانی که سرطان به طور کامل برداشته شود امکان این که سلول های سرطانی در سایر نقاط بدن پخش شده باشد وجود دارد. این سلول ها وقتی خیلی کوچک باشند در زمان جراحی قابل تشخیص نیستند اما این ها پس از گذشت زمان رشد خواهند کرد.شانس عود سرطان بستگی به مشخصات سرطان اولیه و موئثر بودن رادیوتراپی و شیمی درمانی و نیز برنامه های پیگیری بعد از عمل دارد.بیماران با عود سرطان، اگر در مرحله ی اولیه تشخیق داده شود، شانس درمان  کامل را دارند. علت دیگر نیاز به برنامه ی پیگیری احتمال بروز پولیپ های جدید در سایر نقاط روده ی بزرگ و رکتوم است. تقریبا از هر 5 بیمار مبتلا به سرطان کولون، یک نفر دچار پولیپ جدید در طول زمان خواهد شد.لذا تشخیص و نابود سازی این پولیپها قبل از تبدیل شدن به سرطان بسیار مهم است.

برنامه ی پیگیری چقدر طول خواهد کشید؟

اغلب عود های سرطان کولون و رکتوم در 2 سال اول بعد از عمل است. بنابراین بیشترین برنامه ی پیگیری در این 2 سال خواهد بود. در مدت 5 سال اول بعد از عمل،عود غالبا بروزخواهد کرد. بعد از این 5 سال برنامه ی پیگیری، بیشتر برای تشخیص پولیپ های جدید خواهد بود.

در این برنامه ی پیگیری بعد از عمل چه انتظار باید داشت؟

در 2 سال اول پزشک شما هر 2-3 ماه یک بار شما را معاینه خواهد کرد و آزمایش خون ( CEA ) را درخواست خواهد نمود. البته چون این تست برای تشخیص عود کافی نیست، از تست های دیگر مانند کولونوسکپی و CT اسکن هم کمک خواهد گرفت.

وضعیت خانواده ی بیمار:

اقوام درجه اول (پدر، مادر، خواهر، برادر و فرزندان) بیمار مبتلا در معرض ابتلا به سرطان کولون و رکتوم هستند. بنابر این این اقوام درجه اول در سن 40 سالگی یا 10 سال زود تراز سن بیمار مبتلا، باید کولونوسکپی شوند (هر 5 سال یک بار) نیز بیمارانی که قبلا مبتلا به سرطان پستان یا تخمدان شده اند در معرض خطر ابتلا به سرطان هستند و باید مورد معاینه و ارزیابی قرار گیرند.

سرطان روده بزرگ   سرطان روده بزرگ




Design by BORNA
Copyright © 2017